Puccini’s verstilde Crisantemi, geschreven als afscheid van een vriend, brengt zijn opera expressie terug tot een kern van pure eenvoud en emotie. Een handreiking van de aarde naar de hemel. In Prokofjevs Tweede Strijkkwartet staat juist het aardse centraal. Geïnspireerd door de kleurrijke volksmuziek van de Kabardiërs laat hij de rauwe, vitale energie van het dagelijks leven klinken. De dansritmes en levendige melodieën wortelen stevig in de grond, in het profane en tastbare. Maar juist in het langzame middendeel ontvouwt zich iets anders: een lyriek die het alledaagse overstijgt, alsof de hemel zich even op aarde laat horen. Zo laat Prokofjev ervaren dat ook in de volksmuziek, zo diep geworteld in het aardse, momenten van pure spiritualiteit verscholen liggen. Beethovens monumentale kwartet op. 132 overstijgt misschien wel alle grenzen. Vooral het Heiliger Dankgesang, geboren uit ziekte en herstel, lijkt rechtstreeks uit de hemel te komen: muziek als gebed, als lofzang, als verbinding tussen mens en hogere werkelijkheid.
