De partituur is conventioneel genoteerd, maar bevat een betoverende schaarste aan detail. Er is bijvoorbeeld geen tempo-indicatie, geen klinker gespecificeerd voor de vele lange passages zonder tekst, geen dynamiek behalve ppp aan het begin en geen richtlijnen over welke stem de 'live' stem zou moeten zijn. Het ontwerpen van je versie vereist een kunstzinnige balans tussen de conflicterende eisen: de verschillende uitputtingen van een adembenemende sprint versus die van een langeafstandsmarathon; een precisie die zijn menselijkheid behoudt zonder om te vallen in iets klinisch of afleidend gebrekkigs; een dynamiek die wijst op iets delicaats en innerlijks, maar toch ruimte laat voor flow en vrijheid in de levering. Op elk niveau, van de tekst van O'Hara's gedicht tot de eisen van Feldmans muziek, is dit een werk dat gaat over de zeer menselijke inspanning van verwonderen, reiken en vastgrijpen.